Wereldreis met kaas

Felix Wilbrink, voormalig culinair journalist bij de Telegraaf

Wat ze zoal meemaakt. En hoe het dan altijd weer op kaas uitkomt. Het dorp waar ik woon heet Cothen. We vierden het 900-jarig bestaan, onder andere met een theatrale vertelling. Het verhaal van het dorp. En daar was die, jullie vast wel bekend, Maas Merkens met zijn vrouw Gea, van de prachtige kaasmakerij de Brienenshof. In het spel liep Maas met een koe over het toneel (buiten hoor) en Gea zorgde dat haar paard, dat ook meespeelde, geen gekke dingen deed. Dorpsgenote Willemien speelde de bakkersvrouw. En toen deed Maas iets geks: even voor de voorstelling kneep hij in een speen van de koe en liet wat druppels melk op een stuk brood vallen. En daar zaten de toeschouwers van te smullen alsof ze nog nooit melk hadden gezien.

Zelfs in ons eigen Cothen, omringd door boerderijen en fruittelers. Kennis vliet, als je het niet onderhoudt. Nee, het heeft niets met bovenstaande te maken. Ik ben lid van een WhatsApp-groep die Cheese of the day heet. De makers reageren niet op mail, contact maken lukt niet, maar in de groep zeggen ze dat ze het begonnen zijn, gewoon omdat dit het eerste was dat in ze opkwam. Cheese of the day, stel je voor wanneer je zo gek bent op kaas als ik. En dan komen er foto’s en minieme beschrijvingen van honderden kazen voorbij. Ik en 2.000 andere mensen lezen dit. Want meer volgers hebben ze niet. Kijk, je kan natuurlijk de kaasboeken van Betty Koster naast je leunstoel leggen, dat is vragen om moeilijkheden, maar iedere dag een klein prikkeltje: Cáis Na Tíre, Ierse kaas, wielen, als pecorino. Drumlin cheese, met een gat in het midden, Cuddy’s Cave, de naam alleen al, Fiore Sardo Cheese, schaap van Sardinië, Perail de Brebis, reinmelkse schaap, Frinault, uit Orleans in Frankrijk, in as bewaard. Sao Jorge van de Azores, reinmelks, jawel.

Zo plaag ik mij dagelijks met het lezen van de smaaknotities. En wil ik opspringen om ze te gaan kopen. Haha, wat zei ik: mezelf plagen met een boek van Betty, zie ik opeens L’Amuse Signature Gouda op de lijst. Tsja, heel veel weet de maker van deze kaasgroep niet van kaas. Want Betty rijpt af, maar maakt geen kaas zelf. Maar ik vergeef het hem graag. Het roept wel weer de vraag op. In de hele wereld kan je ‘Gouda’s’ kopen, maar waar koop ik een Havilah, Alpine kaas uit New Jersey? Waar koop ik een mooie Zwitserse of Oostenrijkse bergkaas? Waarom maken wij niet eens wat andere kazen dan alleen de Goudse? Natuurlijk, klasse kaas, maar wij kunnen met de exporttarieven uit Engeland beslist goedkopere cheddar maken.

Dus rondbellen: is er al iemand die het aandurft? En ja hoor, Boerderij Ruimzicht in Halle maakt Achterhoekse BERGkaas. De Achterhoek heeft de Lochemse berg, met 49 meter niet bepaald een berg, berg. Dat je denkt, daarboven op de almweide lopen koeien? Die van Ruimzicht zijn macrobiotisch, hebben kaas leren maken in de Pyreneeën, en ik heb begrepen dat het een kaas is om ‘u’ tegen te zeggen. Vooral de oudere kaas is voor mensen van grote hoogte, begrijp ik. Lieve Nederlandse kaasmaker, ik wil een wereldreis door Nederland maken… en overal prachtige buitenlandse kazen proeven. Met de zachte kaasjes hebben we al een walhalla, nu de halfharde nog! Gaan we op reis?