Land van Boer en Zuivel: “We werken samen met drie collegaboeren in de buurt”

Oerboer in het Friese Wons

Dietmer en Hannah Yntema begonnen twee jaar geleden met Oerboer. Hun idee was met een kleine, diverse veestapel zo natuurlijk mogelijk te boeren. Dat lukte deels, al waren ze genoodzaakt concessies te doen. Dietmer vertelt: “Ons ideaalbeeld bleek niet helemaal haalbaar, maar we hebben gekeken hoe we ons idee toch zo goed mogelijk konden realiseren.”

Dietmer, je bent opgegroeid op een Fries melkveebedrijf. Wist je al jong dat je boer wilde worden?

“Zeker. Alleen toen ik de landbouwschool had afgerond, zette ik mijn vraagtekens bij de landbouw van tegenwoordig en de moderne voedselindustrie. Ik wilde dat graag anders gaan doen, minder industrieel. Samen met mijn vriendin Hannah hebben we goed nagedacht en gespard over hoe we dat wilden gaan aanpakken. Ons idee: een kleinschalige boerderij opzetten.”

Wanneer zijn jullie met Oerboer begonnen?

“Twee jaar geleden. Op het oude melkveebedrijf van mijn ouders was daar ruimte voor. We wilden terug naar de basis en gaan boeren zoals boeren dat vroeger deden. Dus met ons eigen, diverse vee onze eigen melk, vlees en kaas verwerken op de boerderij. We begonnen met drie koeien, vijftien geiten en acht schapen. Het idee was dat we de melk zelf zouden verwerken tot kaas, en onze producten dan rechtstreeks aan de klant verkopen op markten. We wilden op deze manier waarde creëren, kleinschalig en met een klein aantal dieren. Dat was een prachtig uitgangspunt, maar aan het eind van de streep hadden we onvoldoende rendement.”

Wat betekende dat voor jullie bedrijfsvoering?

“Ons ideaalbeeld bleek niet helemaal haalbaar, maar we hebben gekeken hoe we ons idee toch zo goed mogelijk konden realiseren. In Friesland hebben ze daar een mooi gezegde voor: ‘as it net kin sa’t it moat, dan moat it mar sa’t it kin’. Dat betekent zoiets als: ‘als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan’. Wij zijn creatieve en oplossingsgerichte ondernemers en zijn gaan kijken naar wat wel werkt en wat niet. Vorig jaar besloten we enkele concessies te doen op ons oorspronkelijke uitgangspunt en zijn ons bedrijf efficiënter in gaan richten. Dat deden we door alleen door te gaan met het houden van de schapen, we namen afscheid van onze koeien en geiten. Voor de afname van melk werken we nu samen met drie collega-boeren in de buurt. Dat werkt heel goed.”

Waar let je op bij het kiezen van samenwerkingspartners?

“Onze visie is dat we zo natuurlijk mogelijk willen boeren, dus onze voorkeur gaat uit naar boeren die ook die werkwijze delen en daar hun best voor doen. Een goed voorbeeld daarvan is Boer Brunia. Met zijn mooie biologische, dynamische veestapel – hij heeft Friese roodbonte koeien – is hij hartstikke ‘oer’ zeg maar. Daarnaast werken we samen met een geitenboer en een schapenboer. Zij produceren geen biologische, maar wel kwalitatief goede reguliere melk. Hierin zijn we wat afgeweken van ons originele plan, maar het is een van de concessies die we doen om het voor onszelf haalbaar te houden. Onze buurman Eile houdt schapen voor het vlees. Wanneer de lammetjes vertrekken, verbleven de oudere schapen soms tijdelijk bij ons, zodat we ze nog een tijd kunnen melken. Helaas viel de opbrengst flink tegen, dus kopen we sinds afgelopen winter de schapenmelk ook naar behoefte in bij een schapenmelker in de buurt. Wij produceren zelf niet voldoende schapenmelk en kunnen daar, met het oog op de benodigde vergunningen, niet enorm in groeien. Samen met de paar schapen die we nog hebben, is dit voldoende om ons eigen zuursel voor de kazen te maken. Dat is echt iets waarmee we ons onderscheiden. We zijn heel blij met deze drie samenwerkingen.”

Hoe verloopt de samenwerking met deze drie boeren in de praktijk?

“Echt heel goed. En dat geldt voor beide kanten. Zij hebben genoeg melk, dus ik kan flexibel op basis van behoefte de hoeveelheid melk afnemen die ik op dat moment nodig heb. Voor hen is het een mooie extra inkomstebron, want ik kan hen, in vergelijking met de fabrikanten, een goede, extra melkprijs bieden.” Jullie belangrijkste focus is het maken van rauwmelkse kazen uit jullie eigen kaasmakerij. “Doordat we deze samenwerkingen zijn gaan doen, kunnen we ons volledig richten op kaas maken. En dat ook écht goed doen. Dat heeft geresulteerd in het winnen van een mooie prijs bij de Cum Laude Awards. Dat voelde als een stukje bevestiging, dat we een goede keuze hebben gemaakt.”

Hoe was het voor jullie om mee te doen aan de Cum Laude Awards?

“We hadden nog nooit meegedaan en eigenlijk had niemand ooit van ons gehoord. En dan sta je ineens op het podium met een platina bekroonde kaas die 100 punten heeft behaald. Dat is een enorme eer! En ook gewoon heel leuk om iedereen zo te verrassen.”

Welke eigenschappen maken dat jullie zachte kaas met roodbacteriecultuur is bekroond, denk je?

“We werken met onze eigen cultuur, die maken we zelf. Helemaal puur natuur en dat zorgt voor perfecte balans. Dat proef je ook terug in ons kaasje. We leerden kaas maken door het gewoon te gaan doen en heel veel te experimenteren. In het eerste jaar werkten we dagelijks met de melk van onze eigen koeien, dat verwerkten we dagvers en dat zorgde ervoor dat we veel ervaring in korte tijd konden opdoen. Ook stonden we twee keer per week op de markt, perfect om onze resultaten te delen met onze klanten en hun ervaringen mee te nemen in het productieproces. Gaandeweg ontwikkelden we een eigen stijl. Daarmee onderscheiden we ons.”

Hoe zou je die eigen stijl omschrijven?

“Wij werken met rauwe melk en natuurlijke fermentatie zonder kunstmatige toevoegingen. De nog warme melk gaat direct de melktank in en wordt binnen twee uur tot kaas verwerkt. Daardoor kunnen we ook voedselveilig werken. Rauwe melk is in principe niet gevaarlijk. Het moet gewoon op een hygiënische manier verwerkt worden. Door de melk niet te koelen of pasteuriseren behouden we de natuurlijke microflora en de weerstand in de melk. Dan hebben slechte bacteriën geen kans, want de melkzuurbacteriën zijn dan altijd het sterkst. We laten de natuur het werk doen. Door ons brede assortiment, kunnen we veel mensen bedienen. Aan restaurants kunnen we een complete kaasplank leveren met vier, vijf of soms zes uiteenlopende smaken.”

Jullie hebben een 24 uur zelfbedieningskaaswinkeltje. Werkt dat goed?

“Wij zijn kleinschalig en hebben een kleine klantenkring, daar kunnen we niet de hele dag een winkel voor open hebben. We hebben er ook geen tijd voor, want we zijn continu met het proces van kaasmaken bezig. Het is een soort selfservice-hokje waar mensen met een QR-code kunnen betalen, of gewoon contant geld in een bakje leggen. Dat gaat op goed vertrouwen en gaat over het algemeen altijd goed.” Kunnen jullie met de huidige inrichting van het bedrijf voldoende inkomsten genereren? “Het is echt mooi dat het balletje nu gaat rollen. Tot maart 2026 werkte ik er nog 20 uur per week naast bij een andere boer, maar sinds afgelopen maart ben ik daarmee gestopt. Het lukt ons om voldoende inkomen te halen uit ons eigen bedrijf.”

Je kunt je nu dus volledig storten op jullie eigen onderneming. Hoe is dat voor je?

“We beginnen nu afzet te creëren en krijgen meer bekendheid. Daar hebben we vanaf het begin van ons bedrijf ook op ingezet; we zijn actief op social media, dat is iets wat er tegenwoordig gewoon bij hoort. Ook deden we mee aan het televisieprogramma Binnenste Buiten en ook door onze deelname aan de Cum Laude Awards weten mensen onze producten steeds beter te vinden. We komen nu op zo’n punt dat marketing minder nodig is. De kaas maakt reclame voor zichzelf. Onze kaas komt op steeds meer plekken te liggen en restauranteigenaren zijn ook gegrepen door de unieke smaken. Dat bij elkaar zorgt voor mond-tot-mond reclame. Langzaam bouwen we zo onze eigen klantenkring op.”

Wat heb je gaandeweg geleerd over het ondernemerschap?

“We zijn begonnen met een ideaalbeeld van hoe we Oerboer voor ons zagen. Vanuit die visie, zo natuurlijk mogelijk boeren, probeerden we het bedrijf op te zetten. Maar onderaan de streep moet er ook geld worden verdiend, want ja we hebben een gezin en een huis dat allemaal betaald moet worden. En een bedrijf opzetten, kost ook geld. Kortom, we moeten ook iets verdienen. Daardoor deden we de afgelopen twee jaar wel concessies. Toch denk ik dat het geen afbreuk heeft gedaan aan ons concept. Het is gewoon een stukje optimalisatie. Ik denk dat het alsnog super uniek is wat wij doen.”

Waar ben je het meest trots op als je terugkijkt op de afgelopen jaren?

“Op het bedrijf dat we in twee jaar tijd hebbenopgebouwd. Dat we dit in korte tijd al hebben bereikt. Ik vind de nauwe samenwerking met onze collega-boeren heel leuk, net als de band met onze klanten. Als iemand onze kaas proeft en een grote glimlach op z’n gezicht krijgt, dat is waar we het voor doen. Wij hebben dan eer van ons werk.”

Hoe zie je de toekomst van Oerboer?

“Ik heb niet per se een doel waar ik over tien jaar wil staan. Als ik kijk naar de afgelopen twee jaar, wisten we ook niet waar we nu zouden staan. We zijn van plan om hier gewoon een leuk bedrijf mee op te bouwen en Nederland te veroveren met onze kaas. Zoveel mogelijk mensen daarmee te kunnen bedienen en blij mee te maken. We zien met de jaren wel waar het heen groeit.”